بعد از بيان نعمت حركت كشتيها در درياها كه هم در گذشته و هم امروز،بزرگترين و مفيدترين وسـيله حمل و نقل انسانها و كالاها بوده است ، اشاره به يكى ازچهره هاى ديگر همين مساله كرده ، مـى گـويد: ((و هنگامى كه (در سفر دريا) موجى همچون ابرها آنان را بپوشاند (و بالا رود و بالاى سرشان قرار گيرد) خدا را بااخلاص مى خوانند)) (واذا غشيهم موج كالظلل دعوا اللّه مخلصين له الدين).
يـعنى امواج عظيم دريا آن چنان بر مى خيزد، و اطراف آنها را احاطه مى كندكه گويى ابرى بر سر آنان سايه افكنده است ، سايه اى وحشتناك و هول انگيز.
ايـنجاست كه انسان با تمام قدرتهاى ظاهرى كه براى خويش جلب و جذب كرده ، خود را ضعيف و ناچيز و ناتوان مى بيند.
و اينجاست كه توحيد خالص همه قلب او را احاطه مى كند، و دين و آئين وپرستش را مخصوص او مى داند.
سـپـس اضـافه مى كند: ((اما وقتى آنها را به خشكى رساند و نجات داد، بعضى راه اعتدال را پيش مـى گـيرند)) و به ايمان خود وفادار مى مانند، در حالى كه بعضى ديگر فراموش كرده راه كفر را پيش مى گيرند (فلما نجيهم الى البر فمنهم مقتصد).
و در پـايـان آيـه به گروه دوم اشاره كرده ، مى فرمايد: ((ولى آيات ما را هيچ كس جز پيمان شكنان ناسپاس انكار نمى كنند)) (وما يجحد باياتنا الا كل ختار كفور).
(آيـه)ـدر اين آيه به صورت يك جمع بندى از مواعظ و اندرزهاى گذشته ، و دلائل توحيد و معاد، هـمـه انـسـانها را به خدا و روز قيامت توجه مى دهد،سپس از غرور ناشى از دنيا و شيطان برحذر مى دارد، بعد به وسعت دامنه علم خداوند و شمول آن نسبت به همه چيز مى پردازد.
مى فرمايد: ((اى مردم ! تقواى الهى پيشه كنيد و بترسيد از روزى كه نه پدر كيفر(اعمال) فرزندش را تحمل مى كند و نه فرزند چيزى از كيفر (اعمال) پدرش را)) (ياايها الناس اتقوا ربكم واخشوا يوما لا يجزى والد عن ولده ولا مولود هو جاز عن والده شيئا).
در حقيقت دستور اول ، توجه به مبدا است ، و دستور دوم توجه به معاد.
دسـتـور اول ، نـيروى مراقبت را در انسان زنده مى كند، و دستور دوم احساس پاداش و كيفر ر، و بدون شك كسى كه اين دو دستور را به كار بندد كمتر آلوده گناه وفساد مى شود.
به هر حال در آن روز هركس چنان به خود مشغول است و در پيچ و خم اعمال خويش گرفتار كه بـه ديـگـرى نمى پردازد، حتى پدر و فرزند كه نزديكترين رابطه ها را با هم دارند هيچ كدام به فكر ديگرى نيستند.
در پـايـان آيـه انسانها را از دو چيز برحذر مى دارد، مى فرمايد: ((به يقين وعده الهى حق است پس مبادا زندگى دنيا شما را بفريبد، و مبادا (شيطان) فريبكار شما رابه (كرم) خدا مغرور سازد))! (ان وعداللّه حق فلا تغرنكم الحيوة الدنيا ولا يغرنكم باللّه الغرور).
